کاکتوس ها در درون سلول های خود، قند ذخیره می کنند که به سبب آن می توانند نقطه انجماد آب را در درون سلول های خود ، پایین بیاورند.  بدین ترتیب کاکتوس ها در برابر سرما از خود محافظت می کنند.

        کاکتوس ها از ابتدای فصل سرما یعنی پاییز هیچ آبی مصرف نمی کنند و آب موجود در بافت های خود را به وسیله فتوسنتز، به قند تبدیل می نمایند. به واسطه قندی که در سلولها ذخیره می شود، پوسته ی بیرونی کاکتوس رنگ خود را به قرمز، قهوه ای یا گاهی اوقات مشکی تغییر می دهد.

این روند کاملا طبیعی بوده و برای محافظت از گیاه انجام می شود. این دسته از کاکتوس ها با چنین قابلیت هایی می توانند از زمستان، جان سالم به در برند.

این گیاهان در زمستان به واسطه برفی که روی آنها می نشیند در برابر سرما (در زمان هایی که آسمان صاف یخبندان است) و بادهای سرد در امان می مانند. این قبیل کاکتوس ها در نواحی ایالات متحده آمریکا تا جنوب کانادا و همچنین در نواحی مرتفع مکزیک قرار دارند که در برابر سرما مقاوم اند.

      برای اینکه روند مقاومت در برابر سرما برای گیاه آسان شود بهتر است در نیمه های فصل رشد (برای جلوگیری از رشد علفی گیاه) کوددهی نماییم. و کوددهی را در اواخر فصل کاهش دهیم. 

کاکتوس ها بیشتر از سرما، به رطوبت بیش از حد در فصول سرما که در مرکز اروپا شایع است حساسند. در محیط بومی، بعضی اوپونتیا ها، ژیمنو کلسیوم ها، اچینوسرئوس ها و اسکوباریا ها، دمای شب ممکن است تا منفی 40 درجه سانتیگراد کاهش پیدا کند.

کلید نگهداری از این گیاهان در بیرون از منزل، زهکشی مناسب گلدان یا بستر زمین است تا در زمان بارش باران یا ذوب شدن برف، به تسریع خشک شدن خاک کاکتوس کمک کند.

لایه زهکش باید حداقل 10 سانتیمتر باشد. و این لازم و ضروریست چون:

1- از رشد ضعیف یا علفی گیاه جلوگیری می کند.