کاکتوس و ساکولنت

زیستگاه اصلی اچینوفسولوکاکتوس ، پهنه های شمالی ، مرکزی و غرب مکزیک است . ساختار ظاهری این جنس به صورت گرد کروی تا استوانه ای کوتاه به رنگ خاکستری مایل به سبز و بدنه آن دارای شیارهای مواج یکدست ، می باشد . آرئولهای کوچک آنها به فاصله ٤ سانتیمتر از هم قرار دارند و دارای ٤ تا ٢٠ خار شعاعی و ١ تا ٤ خار مرکزی به رنگهای سفید ، زرد و قهوه ای هستند . گل آنها کوچک و قطر انتهایی آن به ٥.٢ تا ٥.٣ سانتیمتر میرسد . طیف رنگی گلها سفید ، کرم و ارغوانی است و دو تا سه بار در سال گلها شکوفا میشوند . روشنایی پسند و گرمادوست و روی هم رفته از کاکتوسهای کم نیاز می باشد . نگهداری آن آسان بوده و بیشتر خاکهای سبک ماسه ای (متخلخل) را می پسندد . هرگاه فصل زمستان ، درجه درمای جایگاه نگهداری آن و یا گلخانه پایین باشد ، باید تا حد امکان از آبیاری آن خودداری نمود . این کاکتوس در دمای تا چند درجه زیر صفر نیز مقاومت و پایداری خوبی دارد . روش تکثیر آن با کاشت بذر و در اوایل بهار در گلخانه می باشد . البته از راه قلمه زدن نیز به راحتی زیاد میشوند . درباره اچینوفسولوکاکتوسها تجربیات و آموخته ها نشان داده که تا مدتی پس از رویش بذر ، بهتر است از نشاء کردن در خزانه ها خودداری شود تا گیاه روئیده شده استقامت کافی بدست آورد . خزانه این جنس از کاکتوسها به نور فراوان نیاز داشته و پس از رویش بذر نیز بهتر است از ظرفهای سرپوشیده به محل روشن گلخانه انتقال داده شوند .

کاکتوسها بسته به جنس های گوناگون ، تا زمانی محدود شکل اصلی و بالغ خود را ندارند . درباره اچینوفسولاها نیز این قانون پایدار است و تیغهای واقعی پس از زمان درازی ، شکل راستین و واقعی خود را آشکار می سازند .

یادآوری میشود که از پایان زمستان تا آغاز پاییز به موقعیت آفتابی و نور ، همچنین آب کافی و مناسب نیازمندند .

چند گونه شناخته شده آن عبارتند از :

E.albatus , E.arrigens , E.confusus , E.hastatus , E.lloydii , E.multicostatus , E.ochoterenaus , E.tetraxiphus , E.vaupelianus ,